gone icon

Jonas Steurs koestert de intieme relatie met zijn laptop

Onder de artiestenaam Yusuf was Jonas Steurs (24, Brussel) goed op weg om een muzikale carrière op de bouwen waar anderen van dromen. Finalist in De Nieuwe Lichting, behoorlijk wat media-aandacht… Maar Jonas voelde toen al dat er iets niet klopte en gooide het muzikale roer om naar gone icon. Onder die noemer maakt de PXL-Music student elektronica sfeervolle muziek die heel visueel aanvoelt. 

“In 2017 ben ik als Yusuf beginnen, ik zat toen net op school bij PXL. Ik had eerst een jaar filosofie gestudeerd in Leuven, maar ben gestopt omdat ik niet lekker in mijn vel zat. Terwijl ik almaar apathischer werd, was muziek het enige dat me nog kon raken. Ik besefte hoe urgent muziek voor me is. Het heeft ervoor gezorgd dat ik meer ben open gebloeid. Muziek is al heel mijn leven een passie. Ik wilde doen wat ik graag doe, vandaar de overstap naar PXL Music.” 

Circus 

Eerst was Yusuf een band, daarna ging Jonas almaar meer de solotoer op. “We waren pas bezig, hadden één nummer klaar en zaten al in De Nieuwe Lichting. Maar toen al voelde ik dat het ‘circus’ niet klopte. Ik zat al met andere muziek in mijn hoofd. Plus: ik heb een afschuw van alles wat zogezegd van ‘iemand verwacht wordt’.” 

Yusuf serveerde (melancholische) pop, gedistilleerd uit een mix van strijkers, elektronica en zang. De vergelijking met Tamino viel. gone icon is meer niche, meer experimenteel. “Dat kan je zeker stellen van nummers als nod en instant memo, maar in andere tracks is de pop nog duidelijk aanwezig en vormen de nummers samen ook één coherent geheel. nod is in die zin meer een lokkertje.” 

Commerciële zelfmoord 

Of hem iemand gezegd heeft dat hij commerciële zelfmoord pleegde? “Heel mijn evolutie naar gone icon is een langzaam afdalende trip richting commerciële zelfmoord (lacht). Mensen zeiden me: ‘maar allez, zou je dit wel doen?’ Het is iets wat me blijft achtervolgen, het is moeilijk om van dat etiket af te geraken.” 

Hij beaamt dat gone icon erg filmisch overkomt. “Absoluut. Ik heb een residentie gehad in het STUK in Leuven waar ik muziek heb gemaakt voor 3Dbeelden van sculpturen. Ik heb ook muziek gemaakt voor een voorstelling van iemand die aan dansopleiding PARTS studeerde. Ik zou dolgraag dat visuele meer willen integreren. Zowel in mijn opnames als live. Ik wil daarnaast ook mezelf verbeteren op visueel vlak, met fotografie en bewegend beeld.”

Het ‘instrument’ dat hij bij uitstek gebruikt om muziek te maken is Ableton. Maar hij gebruikt het op zijn manier. “Je kan bij dat programma allerlei nieuwe en extra plug-ins verzamelen. Dat wilde ik vermijden: de muziek moest gemaakt worden met hetgeen in de software voorhanden was, niks meer. Ik wilde geen verzamelaar worden, maar creatief omgaan met de ’vaste’  geluiden van Ableton.” 

Intieme laptop 

Een belangrijke stelregel was om intuïtief bezig te blijven. “Ik wil naïef blijven, “zegt hij. “Je ziet wel eens dat iemand die geschoold wordt in muziek, zijn creativiteit ziet opdrogen. Ik wil meer doen met minder. Vroeger kon ik maanden aan een nummer blijven sleutelen, maar dat doe ik niet meer. Altijd blijven schaven, om zo een nummer beter te maken, is een illusie.” 

Als je nu strijkers hoort in zijn muziek, zijn deze MIDI. Lees: geen échte strijkers. “Belangrijk voor de kleur in mijn muziek,” zegt hij. “Die MIDI-klank is wat hoekiger, onnatuurlijker ook. Maar dat levert een mooi spanningsveld op met de rest, die warm en analoog is.  Hetzelfde geldt voor mijn zang. Je kan een dure, goeie microfoon kopen – niks mis mee – maar ik zing nu liever rechtstreeks naar mijn laptop toe. Ook om een specifieke klankkleur te krijgen. En als je zingt, zie je het resultaat onmiddellijk visueel verschijnen op het scherm. Ik heb zo ontdekt dat je een heel intieme relatie kan ontwikkelen met je laptop.” 

De toekomst? “Enkele losse tracks, dan een EP en vervolgens hopelijk weer shows. Ik hoop in 2021-2022 een postgraduaat aan te vatten…”

gone icon bandcamp
gone icon spotify
gone icon soundcloud
gone icon instagram